نظام مردم سالاری و نقش مشارکت بر ثبات و بی‌ثباتی سیاسی: مطالعه دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد و حسن روحانی - شهرابی مهدی; اشرف نظری علی; ابطهی سید مصطفی (مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران)
مقاله حاضر به دنبال بررسی تأثیر مشارکت سیاسی بر ثبات – بی‌ثباتی سیاسی در دوره ریاست جمهوری حسن روحانی و محمود احمدی نژاد است. پرسش اصلی مقاله این است که چه ارتباطی بین مشارکت سیاسی و ثبات – بی‌ثباتی سیاسی در نظام جمهوری اسلامی ایران که مبتنی بر مردم سالاری است وجود دارد و چگونه قابل تحلیل است؟ فرضیه مقاله بر این است که مشارکت سیاسی می‌تواند در افزایش / کاهش ثبات – بی‌ثباتی سیاسی نقش داشته باشد. روش تحقیق این پژوهش مبتنی بر تحلیل گفتمان انتقادی نورمن فرکلاف است. این پژوهش نشان می‌دهد که موضوع ثبات – بی‌ثباتی سیاسی به دلیل تأثیر بر تداوم و عدم تداوم نظام سیاسی موضوعی مهم در علم سیاست محسوب می‌شود. نظام‌های سیاسی همیشه با این موضوع درگیر بوده اند، در این پژوهش، منظور از مردم سالاری دینی در نظر گرفتن رای، خواسته‌ها و مطالبات مردم بر اساس مبانی ارزشی اسلام است و مراد از ثبات سیاسی حالتی است که در آن بین سه طیف نخبگان (فکری، ابزاری و سیاسی) در زمینه‌های مختلف تعادل نسبی برقرار باشد و هرگاه این تعادل در اثر افزایش فاصله بر هم زده شود، بی‌ثباتی سیاسی دامنگیر جامعه خواهد شد. در این حالت عمده ترین وظیفه نظام سیاسی حفظ این تعادل بین نخبگی است که می‌تواند نوسازی جامعه را بدون گسست‌های خشن در سیاستگذاری و در اجرا به پیش برد.