مختص الملک کاشی (518 ق) و امیران نظامی در سلطنت سلطان سنجر سلجوقی - قاسمی راد سمیرا; عبداللهی امیر; مهدویان محبوب (مطالعات سیاسی-اجتماعی تاریخ و فرهنگ ایران)
وزارت در قلمرو سنجر برخلاف سلجوقیان عراق از کارآمدی چندانی برخوردار نبود. از یازده وزیر سنجر عده‌ای از آنان توانستند لیاقت و کاردانی از خود نشان دهند که مختص الملک کاشی یکی از آنان بود. کاشی کارگزاری عراقی بود که در وزارت سنجر در خراسان تمام تلاش خویش را برای حل بحران‌ها بکار برد. یکی از مشکلات مهم دستگاه سنجر در خراسان قدرت‌یابی امیران نظامی بود که مشغول جناح‌بندی، و توطئه بودند. کاشی با تأکید بر سیاست حفظ وحدت امپراتوری سلجوقی به مرکزیت خراسان در مقابل مشکل تراشی امیران نظامی ایستاد. وی اولین وزیری بود که سعی در کنترل و تنزل جایگاه و قدرت‌یابی امیران نظامی با سیاست دوگانه بخشش به آنان و مشغول کردن آنان به جنگ با اسماعیلیه داشت. پژوهش حاضر در پاسخ به سؤال اساسی که ابونصر کاشی چه سیاستی برای کنترل امرای نظامی در پیش گرفت؟ با روش توصیفی – تحلیلی با تکیه بر منابع تاریخی و با شیوه کتابخانه‌ای، علاوه بر اشاره مختصری بر پیشینه سیاسی و اقدامات معین‌الدین، درصدد بررسی مناسبات بین وزیر و امیران نظامی است. یافته‌های پژوهش بیانگر روابط تعامل آمیز با امیران نظامی برای کنترل آنان در سال‌های نخست وزارت با سیاست‌های خاص بود که درنهایت در مقابل قدرت‌یابی امیران نظامی توفیق چندانی نیافت.